Haczykowanie

Nasi terapeuci posługują się różnymi metodami terapeutycznymi dobieranymi odpowiednio do dolegliwości naszych pacjentów. Jednym z nich jest haczykowanie. Jest to koncepcja pracy na układzie ruchu z wykorzystaniem narzędzia-haczyka umożliwiającego precyzyjne oddziaływanie na tkankę. Wskazaniem do terapii jest min.: wzmożone napięcie mięśniowe wyczuwalne w bruzdach międzymięśniowych, zespoły przeciążeniowe, ograniczenia ruchomości tkankowej.

Twórcą tej metody jest Kurt Ekman, szwedzki fizjoterapeuta, który opracował specjalne haczyki i metody ich zastosowania w pracy z tkankami miękkimi.

Wskazania:

  • zapalenie ścięgien,
  • zapalenia okołostawowe,
  • neuralgia, ból kręgosłupa, rwa kulszowa,
  • deficyt ruchomości po zabiegach chirurgicznych, zwłókniena, blizny,
  • zwichnięcia z uszkodzeniem więzadła (utrata elastyczności, deformacja więzadła),
  • zaburzenia w obrębie układu mięśniowego i kostnego ( mięśnie przeciążone przez wykonywanie rutynowej aktywności zawodowej, nieprawidłowymi ruchami sportowca, przeciążone asymetrią postawy).

 

Aby skutecznie przeprowadzić technikę, należy wykonać szczegółowy bilans palpacyjny, w celu wykrycia utraty ślizgu między diagnozowanymi płaszczyznami tkankowymi. Następnie terapeuta mobilizuje poprzecznie płaszczyznę ślizgu i uwalnia tkankę poprzez umieszczenie łopatki haczyka równolegle do leczonego sklejenia. Podąża za falą tkankową inicjowaną przez drugą rękę i wykonuje dodatkową trakcję.
Haczykowanie terapeutyczne ma zastosowanie min.: w fizjoterapii, terapii manualnej, metodzie łańcuchów mięśniowych i osteopatii. Metoda ta jest wykorzystywana w sporcie, bowiem w znacznej mierze skraca czas powrotu do dobrej formy.
Ponadto ułatwia drenaż tkankowy, zmniejsza zastój płynów, wpływa na zabliźnienia i zmniejszenie procesu zapalnego.

Haczykowanie jest znakomitym narzędziem terapeutycznym w terapii manualnej.

Pozwala na przywrócenie ślizgu i mobilności przegród międzymięśniowych, międzyrozcięgnowych, tkanek więzadłowych i ścięgnowych w przypadkach, gdy precyzyjny dostęp przy pomocy palców jest utrudniony.

Wykonuje się je za pomocą haczyków o różnych rozmiarach, które pozwalają na dostosowanie się do morfologii okolicy, która ma zostać poddana terapii.

Praktyka haczykowania jest oparta na różnorodnych zasadach:

  • znajomości anatomii palpacyjnej każdej okolicy, w celu precyzyjnego zlokalizowania przegród, które maja zostać poddane badaniu,
  • szczegółowym badaniu manualnym w celu zlokalizowania zmian tekstury spowodowanych zespoleniami tkanek,
  • podejściem dośrodkowym do miejsca uszkodzenia i przestrzeganiem reguł użycia haczyków, tak przez dłoń instrumentalną jak i przez dłoń palpacyjną.

Technika ta, stosowana często u sportowców, może być stosowana w przypadku licznych patologii tkankowych pochodzenia traumatycznego, zapalnego lub neurologicznego (neuropatie obwodowe związane z uwięźnięciem nerwu).

Rehabilitant:

Arkadiusz Banasik - fizjoterapeuta, osteopata